Blog

16 – 19 juni 2025 vond de 51e Kano Avond 4 Daagse plaats. Verslag is van PJ.

  Dag 1 – KV Viking, Amsterdam Noord  

Maandag trapten we af bij KV Viking in Amsterdam Noord. Net buiten de stadsrand, en je zit zó in de polder.  Leuk om eindelijk eens richting de A10 Noord te varen. Ik rijd er vaak langs en vroeg me altijd af: *hoe kom je daar eigenlijk, en hoe is het om er te varen?* Nou, dat weten we nu!

Een mooie route door de diverse sloten rond Landsmeer. Tijdens het uitwijken voor onze groep kajakkers liep een boot vast.  We boden onze hulp aan met peddels en goedbedoelde tips – en warempel, het lukte om de boot weer los te krijgen.  

Door deze spontane reddingsactie raakten we wel wat achterop, en kwamen we uiteindelijk als laatste binnen.

 Dag 2 – KV de Argonauten, De Rijp  

De Rijp is een charmant oud plaatsje met een rijke historie. Ook hier is het heerlijk varen.  

Na een korte oversteek volgden we verschillende slootjes – of zijn het toch vaarten? – waarbij je goed moest opletten om op de juiste route te blijven. Alles begon op elkaar te lijken, maar met de kerktoren als baken, leek het toch goed te gaan.

Eenmaal terug bij het startpunt zagen we dat we een flink stuk extra hadden meegepikt ten opzichte van de oorspronkelijke route.

 Dag 3 – KV Flevo, Hoorn  

In Hoorn was het niet alleen de kano-vierdaagse, maar ook de wandelvierdaagse. Hordes schoolkinderen met begeleiders passeerden de club.  

Ook hier een prachtige tocht – jammer genoeg niet door het centrum van Hoorn, maar door de polder bij Berkhout. Misschien iets voor een volgende editie?

Het gebied De Hulk bleek perfect om te ontspannen én om een leuke tocht te maken.

 Dag 4 – KV De Trekvogels, Haarlem  

De laatste dag alweer, bij KV De Trekvogels in Haarlem.  

Voor vertrek wacht iedereen tot alle kajaks in het water liggen, want er moet natuurlijk een groepsfoto worden gemaakt.  

Via het Spaarne en een stukje door de stad, kwamen we na wat smalle modderslootjes uit bij de oversteekplaats.  

Daar moesten we de N208 kruisen. Gelukkig had Martin geadviseerd een karretje mee te nemen – en dat was zeker geen overbodige luxe.  

Na het oversteken vervolgden we onze route en kwamen we terug bij de club.

Na een nauwkeurige controle van de stempelkaarten door Martin (jawel, die bestaan nog steeds!), kregen alle deelnemers die álle vier de dagen hebben gevaren een welverdiende medaille.

Leuk om eens bij andere verenigingen te varen, en het prachtige weer heeft daar natuurlijk enorm aan bijgedragen.  

Door Jimmy.ai

Het begon allemaal, zoals alle grote rampen in de geschiedenis, met goede bedoelingen. De klok sloeg zeven uur en daarmee ook het onheil, want de clubvaart van Kano op IJburg – een vredige woensdagavondactiviteit op 2 juli, doorgaans slechts bedreigd door tegenwind of een vergeten peddel – zou ditmaal het strijdtoneel worden van elementen en eigenaardige gebeurtenissen.

Jacobiene, Marjolijn, Han, Carlo en Jimmy stonden klaar. De boten lagen al triomfantelijk buiten, alsof ze met droge ambitie de natuur wilden tarten. Maar de natuur, die had regen en onweer besteld. Veel regen. Veel onweer. De eerste knal van Thor’s hamer galmde precies bij het optuigen van Han’s spatzeil. Binnen tien minuten lagen de boten weer binnen en de clubleden aan de thee. Behalve Jimmy.

Jimmy, die als kind waarschijnlijk in een storm geboren was, bleef driftig in de loods rond drentelen met een donderwolk boven zijn hoofd. “We kunnen toch niet binnen blijven zitten als we een club varen hebben?” sprak hij alsof hij een heroïsche veldslag aankondigde. Buienradar, altijd een bron van halfvol glas-optimisme, beloofde over twintig minuten droog weer. Dat was voor Jimmy reden genoeg.

En zo vertrok hij. Solo. Peddelend langs de oever van het nieuwste opgespoten land alsof hij Columbus zelf was. De lucht trok open – of in elk geval hield het even op met huilen – en Jimmy bewonderde de eenden van dichtbij. In het enthousiasme van deze vredige fauna besloot hij een inham in te varen. En toen nog een. Waarom ook niet? Avontuur lachte hem toe.

Maar het toeval, dat sadistische genie, had iets beters in petto. Aan de ingang van de tweede inham stonden ze: twee zwanen. Niet zomaar zwanen, maar de spierwitte poortwachters van het IJburgse kanaalrijk, compleet met jongen en een attitude waarmee ze moeiteloos op een festival beveiliging konden doen. Ze bliezen nog voordat hij iets had geprobeerd. Pure intimidatie.

Jimmy, die zijn dierenreeks van National Geographic kennelijk verkeerd had onthouden (“zwaan = elegant”), overwoog zijn opties. Terugvaren zat er niet in. Doorvaren was levensmoe. Dus: slepen. Over land. Kajak over het opgespoten drijfzand slepen, baggeren door modder, tot de knieën wegzakkend in het land dat ooit water was, alsof hij deelnam aan een natuureditie van Expeditie Robinson.

En toen – uiteraard – verscheen er een bewaker. De man keek met de milde verbijstering van iemand die dacht dat hij gewoon een rustige avondshift had.

“Wat bent u aan het doen?” vroeg hij, terwijl hij zijn zaklamp op Jimmy’s modderige figuur richtte.

Jimmy keek op, omringd door slik, zweet en zwaantrauma, en sprak:
“Trainen voor een nieuwe olympische sport: kajakslepen door de woestijn.”

De bewaker knipperde. “Dat is geen normaal antwoord.”
Jimmy haalde zijn schouders op. “Het is toch ook geen normale vraag.”

Hij kwam terug bij het clubhuis als een Vietnamveteraan die net een watervogelslag had overleefd. Onder de modder, gehavend maar trots. De rest was al vertrokken. Thee op. Clubhuis dicht. Stilte.

En zo eindigde deze clubvaart met een wijze les. Dat je met kajakken altijd op alles voorbereid moet zijn: regen, onweer, zwanen, en bewakers met vragen. Dat je zelfs als je voorzichtig probeert te varen, je nog altijd op een spreekwoordelijke zwarte zwaan kunt stuiten – al zijn ze soms wit en met snavel open.

En dat je, bij voorkeur, altijd beleefd blijft tegen beambten. Zeker als je tot aan je enkels in het zand staat met een kajak op je rug en een verhaal dat niemand zou geloven als het niet écht gebeurd was.

Er zijn drie PE zeekajaks toegevoegd aan het clubmateriaal:

• Rode Perception Essence 16
• Gele Perception Essence 17
• Blauwe Wildbeast Tempest 170

Door Piet-Jan.

Op zaterdag stond de 1e van de geplande uitwisseltochten met Kano Amsterdam Noord (KAN) en Kano Vereniging Zeeburg (KVZ) op het programma.

In totaal 11 deelnemers met leden van KAN, KVZ en KOIJ. Vanaf een mooie en goed bereikbare instapplek, landsmeer parkeerplaats sportpark gingen we Ilperveld verkennen.

Zoals landschap Noord-Holland het omschrijft in de folder ‘Waterparadijs met honderden eilandjes van veen ‘.
Een leuke groep, prachtig mooi weer en lekker ongedwongen varen in een mooi gebied.

Als het niet uitmaakt waar je bent ben je nooit verdwaald en zo voeren we in eerste instantie een beetje willekeurig door de verschillende sloten (of zijn het vaarten).
Het bezoekerscentrum Ilverpveld was de plek voor koffie.
De hele armada van boten kon prima aanleggen aan de drijvende steiger.

Onder het genot van een kopje koffie of thee werd door een gids verteld welke route nog meer de moeite waard was en niet onbelangrijk hoe we weer bij onze instapplek terug konden keren.

Met de instructies, de meegegeven kaart en Hans als voorwaarder en Marianne als achtervaarder kon dat niet mis gaan.
Net zo stipt volgens plan als we vertrokken waren we weer terug bij de instapplek.
Een leuke tocht in een rustige omgeving .
Volgende week zondag staat een uitwisseltocht bij KOIJ op het programma.
Dan groot water.

Verslag door Marja.

Het was weer tijd voor het jaarlijkse Friesland-krampeerweekend van Irene. Dit jaar viel het samen met de verjaardag van onze koning. Hoewel er voor wat bescheiden oranje versiering was gezorgd merkten we op de Friese wateren weinig van het volksfeest. Geen muziek, geen drukte.

Onze uitvalsbasis was camping Rufus, mooi aan het water gelegen, net buiten het dorpje Broek. We waren dit keer met z’n zessen: Irene, Piet Jan, Marja, Carlo, Arianne en Pieter. Vier dapperen kozen voor de tent, twee anderen sliepen in een comfortabel bed. Ik noem geen namen — ieder z’n stijl.

Het weer was ronduit fantastisch. Twee dagen lang werden we getrakteerd op strakblauwe luchten, zon in overvloed en een vriendelijk briesje uit het noordoosten, windkracht 1 à 2. Perfect kajakweer.

Op zaterdag voeren we een tocht van zo’n 25 kilometer. Het eerste stuk richting Sneek kregen we gezelschap van een paar leden van de lokale kajakclub, de Kanoniers uit Joure, de club waar Irene ook lid van is geworden. Halverwege kozen zij voor een andere koers.

Wij vervolgende onze weg naar Sneek om daar bij Weduwe Joustra wat van het een en ander te kopen voor in de late avond op de camping. En door naar de kano steiger in de kleine haven van Goingarijp. Daar kon je met een handbediend pontje oversteken naar het terras van restaurant De Klokkenstoel. Zittend in de zon, genietend van een drankje en goed eten — beter wordt het niet.

De laatste kilometers terug naar de camping voeren we in stilte, in de oranje gloed van de ondergaande zon. Een gouden afsluiting van een Koningsdag die we verder eigenlijk volledig gemist hebben — en daar geen seconde spijt van hadden.

Zondag deed daar nog een schepje bovenop. Al vroeg scheen de zon en de vogeltjes deden hun uiterste best om ons wakker te fluiten. We peddelden via de Goaiïngarypster Puollen richting Terherne, en daarna via de Terkaplester Puollen richting restaurant Salt, waar we heerlijk geluncht hebben.

Onderweg naar Salt kwamen we een oude bekende van Irene tegen, die op een prachtige plek aan het water woont. Koffie drinken was natuurlijk onvermijdelijk. Ondertussen werd het steeds warmer — de thermokleding en droogpakken verdwenen ergens in de kajak.
Rond vijf uur kwamen we terug op de camping, rozig, voldaan en met hoofden vol zon en peddelplezier.

Veel dank aan Irene, zonder wie dit weekend niet had plaatsgevonden. En aan Arianne, zonder wie we überhaupt geen kajaks in Friesland hadden gehad.

Geschreven door Pieter.

De winter is voorbij, in ieder geval vandaag, de blauwe hemel mengt zich met wat wolken. Zoals vaker op zaterdagochtend stap ik op mijn fiets en rij over de IJsselmeerdijk naar KOIJ. Onderweg zie ik hoog in de lucht een paartje zeearenden. Op de thermiek laten ze zich omhoog cirkelen. Ik neem een foto, maar op het beeldscherm kan ik nauwelijks iets zien, te ver weg.  

Bij KOIJ aangekomen, staat J. al te trappelen om te vertrekken. Al snel vult het gras voor het clubhuis zich met meer mensen en even zoveel kajaks. Op de stijger wordt gepalaverd: waar gaan we heen? W. wil het nest van de zeearenden zien, dus op naar de Diemer Vijfhoek. We maken een rondje om het eiland heen, zodat we hoog in een boom de bos met takken – zo groot “als een garagedeur” – vanuit verschillende gezichtshoeken kunnen bekijken. Ik verbaas me dat deze bos takken al meerdere jaren heeft overleefd, hetzelfde nest wordt elk jaar weer opnieuw gebruikt. Na het rondje om De Vijfhoek splitsen we. Wij naar Pampus, de anderen maken nog een rondje! Maar eerst worden we nog beloond met zicht op één van de zeearenden, opnieuw cirkelend hoog in de lucht. 

Pampus is verlaten als we aankomen, zo vroeg in het jaar zijn ze nog gesloten. Wij maken ongenodigd gebruik van het terras en nestelen ons tegen de wand van het restaurant, uit de wind, én in de zon. Boterhammen en drinken komen tevoorschijn, en koekjes uiteraard. Oei, het zit daar veel te lekker. De loomheid slaat toe in de warmte van de zon. We staren we over het water, waar voor Muiden wat kleine zeilbootjes varen. Richting Amsterdam vaart een tjalk. Verder is het water leeg zo vroeg in het seizoen. Maar dan…, die zon…, langzaam schuift een schaduw ervoor…, een zonsverduistering! Zonder ons te verblinden kunnen we het spektakel goed volgen dankzij de lichte bewolking voor de zon. Ongelooflijk, en met zijn allen zitten we met handen voor de ogen naar de half verduisterde zon te staren.

We zijn nog nauwelijks uitgekeken, of we worden opnieuw verrast: een soort tsunami-golf lijkt plots uit het niets op pampus af te rollen. “Waar komt dit vandaan?”, roept M. Het raadsel lost zich op als vanachter het eiland een enorme overmaatse speedboot opduikt, beter gezegd een soort space-ship dat jammerlijk probeert  uit het water op te stijgen. Zo snel als dit spookschip opduikt, verdwijnt het gelukkig weer. Daarmee echter wordt de trance van het verblijf op Pampus nogal ruw verbroken, en we vertrekken weer halfwinds met wat lichte golven richting de thuishaven. Wat een mooie dag, prachtig weer, met zeearenden en een zonsverduistering. Eigenlijk heel bijzonder, en dat zomaar op zaterdagochtend om de hoek.

Vandaag zijn we te gast bij Kanovereniging Odysseus (KVO) in Alkmaar. Ria is zo vriendelijk om ons op te halen en weer terug te brengen, wat we enorm waarderen. KVO beschikt over een prachtige trailer met een super handige methode om de kajaks snel op te laden en veilig vast te zetten.

Bij aankomst worden we verwelkomd met koffie en thee door enkele leden van de vereniging. In de loop van de ochtend vertrekken we met een gezellig groepje richting de oude binnenstad via het Noord-Hollands Kanaal en Luttik Ouddorp.

Ondanks het prachtige weer zijn er nog geen andere bootjes op het water. We passeren een rondvaartsteiger en een botenverhuur die nog in hun winterslaap verkeren.

We zijn nog steeds gekleed in onze droogpakken en winterse vaaruitrusting, want het water is slechts 5°C. Vorige week lag er nog een dun laagje ijs op het water. Onderweg komen we een zwemmer tegen die met een camera op een statief zichzelf filmt terwijl hij zich omkleedt.

We varen onder talloze lage bruggetjes door. In het centrum passeren we ronde gemetselde bogen en naoorlogse betonnen bruggen. Het voordeel van de laatste is dat plezierbootjes er niet gemakkelijk onderdoor kunnen. Veel van deze bootjes liggen half onder water omdat er niet goed naar wordt omgekeken.

Via sportvelden bereiken we uiteindelijk een polder omringd door rietslootjes. Ik begin met het fotograferen van de molens en hoop mijn kwartet vol te maken zonder om te vallen. Uiteindelijk tel ik zes molens, waarvan er één zonder kap in de steigers staat.

---

Na een eindeloze tocht door een bochtige rietsloot, komen we eindelijk bij zijvaartjes. We kiezen een doodlopende vaart en na een vernauwing door een overgroeide boom, zien we een steigertje dat net groot genoeg is voor één kano. We klimmen allemaal één voor één uit onze kano’s, die we daarna op het gazon leggen.

Sommigen hebben tuinmeubels in hun luiken gepropt, waardoor ze comfortabel kunnen zitten. De rest nestelt zich aan de picknicktafel en ikzelf ga in het gras zitten. We trakteren onszelf op thermosfles koffie, thee en de inhoud van onze meegebrachte lunchtrommeltjes.

Tot onze verrassing blijkt er geen toilet te zijn, wat sommigen ertoe brengt de gastvrijheid van de dichtstbijzijnde huizen te proberen.

We komen uiteindelijk weer terug in Alkmaar. Het lijkt erop dat we de weg terug volgen, maar tot onze verrassing varen we weg van waar wij denken dat de club is. Een van onze gidsen trakteert de voorhoede nog op een rondje over een riviertje dat zich door een woonwijk meandert.

Wanneer we aankomen bij de club, zit de achterhoede al te genieten van het winterzonnetje. Na het derde koffiemomentje met kano koeken besluiten we in te pakken en op te laden. Ria brengt ons ook weer terug. We willen haar en de club heel hartelijk bedanken; het was een zeer geslaagde dag.

Door Piet-Jan.
Afgelopen woensdagavond stond in het teken van tochtplanning op de Waddenzee. Een superinteressante en leerzame sessie waarin we dieper doken in getijden, stromingen en alles waar je rekening mee moet houden bij het plannen van een kajaktocht op de Waddenzee.

Met een heldere uitleg en een stukje theorie kregen we beter inzicht in hoe het getij werkt, waar je op moet letten en hoe je veilig en efficiënt een route uitstippelt. De avond vloog voorbij – een hoofd vol informatie, nieuwe inzichten en natuurlijk genoeg vragen! Gelukkig was er volop ruimte om die te stellen.

Dank aan de Anthony voor de duidelijke uitleg en de goede opzet van de avond! 
Nu is het tijd om al die kennis in de praktijk te brengen.

De donkere avond met een flinke mist leverde een filmische atmosfeer op. De prachtige plaatjes zijn van Jimmy. Het is gelijk een oproep aan al onze clubmaatjes om ‘s winters op de woensdag mee te varen, het is vaak prachtig!

Zaterdag was er een goede opkomst voor het clubvaren. Er lag een vliesje ijs achter de steiger maar we konden gewoon varen.

We zijn naar Muiden gevaren en hebben daar op de dijk koffie /thee uit onze thermosflessen gedronken. De zonnestralen warmde ons lekker op, het was een heerlijke ochtend zo.

Bij de steiger besloten twee kajakkers te testen hoe het is om met deze temperatuur te water te raken. Uiteraard wel ingepakt in droogpakken en met voldoende hulp standby. Ik had eerder bij het strandje tijdens het uitstappen al in het water gestaan en dat was okay. Maar van de mannen begreep ik dat vooral het hoofd het flink moest afzien omdat dat natuurlijk niet in het droogpak zit. Beter niet omdonderen dus.