Rondje Weesp 24-07-2021

door PJ

Zaterdag stond een wat langer rondje dan normaal op het programma, namelijk Weesp. Het weer was mooi, niet te warm, weinig direct zon en weinig wind. Dus ook voor de minder ervaren leden goede omstandigheden voor dit rondje. Jos was tochtleider samen met Elmar.

En zo vertrokken we met 9 boten van KOIJ naar Weesp, via een leuk stukje over het meer naar Muiden, en de sluis door naar Weesp.

Bij Weesp via een kleine sloot naar Bar Blauw de Theetuin (een locatie die Irene had aangeraden) Het slootje was smal en het steigertje klein (was eerst ook nog even de vraag of het wel de afgesproken locatie was). En dus wel lastig met die lange boten.

Maar met vereende krachten toch alle boten op de kant gekregen en tot onze verrassing kwamen we Ingrid daar ook tegen.

Na een korte pauze vervolgens weer op pad.

Het plan was een echt rondje te maken. Dus bij Weesp niet terug maar door.

Twee keer het Amsterdam Rijnkanaal oversteken, Weespertrekvaart en dan op het laatst ‘Even overdragen” en dan ben je zo bij de Club. In de winter had Jos dat een keer gedaan en ‘dat was geen probleem, prima te doen’.

De hele tocht goed verlopen en ook het oversteken ging zonder problemen
Hoewel het net na Weesp toch aardig aan het klotsen was toen we voor de eerste keer het kanaal over staken.

Bijna bij de club moesten we enkel nog even de Diemerzeedijk over.

De aanleg plek was heel beperkt en daarna stukje over de dijk, door een woud van brandnetels naar een steigertje met een flink hoogte verschil.

Dus een aardige uitdaging en wel iets meer gedoe dan ‘even overdragen’

Met zijn allen is het toch gelukt om iedereen goed over te krijgen. Kortom een leuke tocht en zeker voor herhaling vatbaar. 

Alleen moet er dan wellicht iets handigers gevonden worden voor het laatste stukje overdragen, want het is een jungle daar.

Jos en Elmar bedankt.

Vreemd gaan met de SUP

“Zijn er kajakkers die vreemd willen gaan met een sup?” Zo luidde de oproep in de appgroep. Nou vind ik suppen er altijd bijzonder relaxed uitzien, maar als startende kajakker had ik eigenlijk wel genoeg aan één drijvend vervoermiddel hield ik mezelf voor. Maar goed, je moet af en toe wat nieuws uitproberen en dus stond ik op een beetje winderige dinsdagavond toch op een club sup. Onder leiding van enthousiaste sup-juf Apro ging de groep kajakkers aan de slag. Ze gaf heldere instructies hoe je je peddel vasthoudt, hoe je die het water in steekt en -het allerbelangrijkste- hoe je je balans bewaart. Daarmee kon de hele groep vrij snel al een aardig stuk vooruit komen. Een slalom-oefening om onze nieuwe vaardigheden in praktijk te brengen was een goede test. Ik moet eerlijk zeggen, na deze kennismaking ben ik om. Suppen is – net als kajakken – superleuk om te doen. Lekker bezig zijn op het water, in de buitenlucht. Met als bijkomend voordeel dat je een opblaasbare sup makkelijk meeneemt, makkelijker dan een kajak in elk geval. Ik vrees dat ik wat extra plek moet gaan vrijmaken in mijn vakantiebagage…

Aletta

Tochtleiderschap bij KOI

Hoe kunnen we meer doen voor beginnende kajakkers tijdens clubtochten? Wat doet een goede tochtleider? Hoe zorgen we voor meer veiligheid en duidelijkere afspraken? Hoe wordt tijdens clubvaren over de route, pauzes en eindtijd besloten? Wat voor leuke tochten zijn er te varen vanuit de club en elders? Kunnen we tochten in verschillende niveaus indelen, zodat leden makkelijker kunnen inschatten of zij willen aansluiten bij een tocht? 

Een aantal vragen die ter sprake kwamen tijdens de workshop Tochtleiderschap gegeven door Marijn op 7 juli. Met zo’n 10 aanwezige kajakkers is gesproken over hoe we met begrip “tochtleidersschap” omgaan in de vereniging. We hebben voortgebouwd op een veiligheidsstructuur die in 2018 door Sophia is opgezet. Dit is toen wat stil komen te liggen toen de focus ging naar de bouw van het clubgebouw.  Recent heeft Sophia het clubgebouw voorzien van een paar mooie kaarten waarop ook tips en tricks over veiligheid staan. Neem daar volgende keer dat je er bent eens een kijkje 

Wat was de aanleiding?

Doordat Kano op IJburg afgelopen jaren sterk is gegroeid en er door goede kajakopleidingen steeds meer kajakkers met ervaring bij komen waren er lekker veel potentiele tochtleiders bij de workshop aanwezig. 

Waar ging het over?

Het werd een gezellige avond waarbij enthousiast ervaringen werden gedeeld. Vooraf hebben leden een vragenlijst ingevuld. Hieruit bleek bijvoorbeeld dat: vrijwel iedereen tijdens het kajakken zich wel eens kwetsbaar/eenzaam/onzeker heeft gevoeld; dat vrijwel iedereen tijdens het kajakken op anderen heeft vertrouwd (en anderen op hen); dat tochtleiders foute beslissingen kunnen nemen; dat communicatie binnen een kajakgroep soms moeilijk is. 

Kajakken blijkt dus weer eens een teamsport. In je eentje vaar je misschien sneller, maar samen kom je verder. 

Hopelijk kunnen we dingen die we als club in dit proces leren ook gebruiken bij de activiteiten van de andere disciplines (SUP en surfski) binnen de club. 

We hebben afgesproken dat de tochtleider vooraf een plan bedenkt en beslissingen maakt tijdens het varen. Je bent tochtleider op je eigen niveau en met je eigen stijl, interesses & enthousiasme. We willen vanuit de club aan tochtleiders cursussen en workshops aanbieden om zo van en met elkaar te leren. Het zou bijvoorbeeld leuk zijn om eens bij een andere vereniging te kijken hoe zij het hebben georganiseerd of een ‘expert’ uit te nodigen voor een workshop.

Wat gaat er veranderen?

Direct resultaat van de avond is dat er een tochtleiderskalender is opgesteld voor de clubtochten op woensdagavond en zaterdagochtend. Hiervoor hebben zich al zes mensen opgegeven (Bas, Elmar, Irene, Jos, Lia, Piet Jan, Sander) voor het komende half jaar. We beginnen dus klein en hopen dat zich meer leden zich aansluiten, zodat we op termijn altijd een tochtleider bij de clubtochten aanwezig hebben. Daarnaast wordt gewerkt aan en tochtenkalender buiten de reguliere clubmomenten, hou de nieuwsbrief en de website hiervoor in de gaten! Eind van het jaar gaan we de ervaring die is opgedaan met tochtleidersschap evalueren. Ook iets voor jou of wil je hier meer over weten? Stuur een mail aan tochtleiders@kanoopijburg.nl of bespreek het met een van de tochtleiders.

Techniekles SUP

Een bijdrage van Petra

Afgelopen donderdag, om 19u was de tweede sup-techniek-les van dit jaar, met veel enthousiasme gegeven door Apro!

De weersvoorspellingen voor die dag waren weinig motiverend. Ook deze donderdag van de week geeft weinig blijk van zacht lenteweer, maar eenmaal op het water deren die paar druppels water ons niets.

Voor het vergroten van onze behendigheid en oefenen van balans heeft Apro eerder vandaag weer een parcours uitgezet. Ik geloof dat de hele buurt extra wasjes heeft gedraaid en houdbare melk heeft gedronken, alle opgespaarde lege plastic flessen fungeren bij uitstek als boeien op het water.

Tussen de boeien door oefenen we synchroon paddelen; de buurvrouw of buurman wordt goed in de gaten gehouden om het juiste ritme aan te kunnen houden.

De wind heeft eigenlijk weinig vat op ons, we varen op het water direct achter het clubhuis, maar om die verdwaalde windvlaag de baas te zijn, oefenen we paddeltechnieken om wind tegen te kunnen gebruiken. Uiteraard slalommen we om de pionnen, – geloof mij – dit ziet er wellicht gemakkelijker uit dan het is. Hierbij gebruiken we de zogenoemde nosesteer, een techniek die het mogelijk maakt je board strak langs de boeien te manoeuvreren zonder veel vaart te verliezen.

Tot slot geeft het varen in de slipstream van je voorganger – bij voorkeur zonder het board te raken – ook nog behoorlijk wat uitdaging.

We hebben In ieder geval genoeg geoefend. De club op het water is gevarieerd, zowel de beginnende als meer gevorderde supper ervaren de les als leerzaam en nuttig, maar vooral ook erg leuk!

Ik voel ook aan m’n lijf dat we behoorlijk wat krachtige slagen hebben gemaakt.

Ik kijk erg uit naar de volgende les. 😀

Online workshop blessure-preventie

8 april 2021

Op Donderdagavond 8 april was er voor de leden van KOIJ (en andere geïnteresseerden) een online workshop blessure-preventie.

Willem Oosting, fysiotherapeut en zelf ervaren kajakker, kwam digitaal langs via een Teams-meeting.

Ondersteund door een aantal korte filmpjes en afbeeldingen nam Willem ons mee langs de verschillende punten die belangrijk zijn voor het voorkomen van blessures.

Zelf vaart hij al jaren zonder blessures en dit gecombineerd met zijn kennis als fysiotherapeut mag je stellen dat hij weet waar het overgaat. 

Op een rustige aangename wijze liet Willem zien hoe je blessures voorkomt bij de voorwaartse slag, maar ook bij bijzondere verrichtingen.

Het klinkt allemaal heel logisch en ook niet moeilijk om te doen als je Willem hoor vertellen.

“Bij kajakken maak je 95% procent van de tijd gebruik van de voorwaartse slag.

Dus als je er voor zorgt dat je deze slag goed beheerst wordt de kans op blessures vanzelf minder.”

Maar het gaat een stukje verder dat niet enkel voor kajakkers geldt maar gaat over een stukje algemene gezondheid.

“Kajakken gaat vanuit je romp, het is heel belangrijk om een actieve zithouding te hebben  en je moet ervoor zorgen dat de ‘Core stability’ goed is” zegt Willem.  Dit was ook het enige moeilijke woord van de avond, maar wederom vol logica: het versterken van je rompspieren die het centrum van het lichaam stabiliseren helpt natuurlijk ook bij kajakken. 

Mooi die Core Stability, maar hoe trainen we dat?

Dat blijkt best eenvoudig te zijn. Met de gebruikelijke oefeningen op de sportschool – of nu even thuis – maar  ook al zittend op een stoel. 

Willem heeft een paar oefeningen voorgedaan om dit te laten zien.

Verhelderend en verrassend was het pleidooi van Willem voor een andere vorm van de lage steun. Niet de ellebogen hoog in de lucht (‘Bokito’), maar halverwege. Dit kan blessures voorkomen.

Ook de tip om yoga te beoefenen voor de broodnodige lenigheid in rug en romp, werd enthousiast ontvangen door de deelnemers. 

Wie weet volgt er binnenkort een yoga-workshop bij KOIJ.

Al met al een erg leuke sessie met een helder verhaal van Willem en een goede ondersteuning van Shirley. 

Op zaterdagochtend natuurlijk direct de verworven kennis in de praktijk getoetst en geoefend. Dus in actieve zithouding, peddel goed vasthouden (niet knijpen), peddelen met een vloeiende rompbeweging en de voorwaartse slag zoals Willem heeft uitgelegd en voorgedaan.

Binnenkort zal de voorwaartse slag ‘als Willem’ mogelijk net zo bekend worden als de lage steun ‘als Bokito’.

Naar Pampus “The Movie”

Op 19 september gingen wij met een grote groep zaterdagochtendvaarders naar Pampus.

Hierbij een visueel verslag van Sander Wennekes

Op de SUP naar Pampus !

Afgelopen zaterdag rond 9 uur vertrokken 3 enthousiaste SUP-leden naar Pampus: windkracht 2, 30 graden, wolkeloze lucht. Na ruim een uur legden we aan op Pampus, bewonderden we de strategische ligging van het fort,  dronken koffie en aten worteltaart. Bij vertrek was het inmiddels windkracht 3. Lekker makkelijk dachten we, want wind in de rug. Maar golven kwamen van alle kanten waardoor we werden uitgedaagd in balans te blijven. Onderweg nog een verfrissende duik genomen en voor we het wisten legden we alweer aan bij Koij. Het was een fijne tocht, voor herhaling vatbaar. 

Kajak incident IJmeer 29 februari 2020


Vaarders: Marijn en René

Omstandigheden: watertemperatuur 6°C; wind 5-6Bft (stoten 8Bft) Z-ZW; luchttemperatuur 12°C

Omdat we ons plan voor een weekend Bommelerwaard hadden laten vallen en toch wilden varen besloten we vanaf de kajakvereniging het IJmeer op te gaan. We spraken af om rond 11:30 op IJburg te vertrekken. De windverwachting in de ochtend lag rond de 5bft. In de middag zou die nog aantrekken en was er ook kans op regen. Er was kans op windstoten van 8bft. Ter plekke besloten we een grove vaarroute, waarbij we probeerden te voorkomen dat we het hele laatste stuk tegen de wind in moesten varen. Eerst naar het oosten, richting Muiden via de Baai van Ballast, lekker beschut. Bij de centrale Diemen merkten we de harde wind, maar daar was goed tegenin te varen.

Vanuit Muiden (13:00u) konden voor-de-wind naar Pampus. We hadden even overleg en besloten deze optie te nemen. Prettig varen op de surfgolven richting Pampus. Rond 13:30u kwamen we aan bij Pampus. Met het kleine strandje aan de zuidkant aan lagerwal. Het begon een beetje te regenen. Op zoek naar een beschutte plek voor de lunch, nodigden vriendelijke medewerkers ons uit om binnen te zitten in de kantine. We kregen zelfs koffie aangeboden en zaten comfortabel.

Na de lunch (rond 14:00) gingen we weer naar onze kajaks. De windkracht was tijdens de lunch toegenomen tot 6 à 7 bft. 

Marijn: ik had mijn marifoon aangezet voor het weerbericht van kwart over op kanaal 01 op het water te horen en deelde die informatie met René. De voorspelling sprak over 6 tot 7 bft met windstoten tot 40 knopen, windrichting zuid tot zuidwest en ruimend. 

René: Het instappen vanaf het strand ging niet zo makkelijk door de golven. Een eerste poging van mij lukt niet. Marijn houdt staand in het water mijn kajak vast om te stabiliseren. Er komt wat water mijn kajak in. Daarna tilt ook Marijn zijn kajak het water in en stapt ook in.

René: Marijn lijkt zich wat zorgen over mij te maken. Hij heeft het idee dat er veel water in mijn kuip zit en stelt voor om mijn kuip te legen. Het water in mijn kuip ervaar ik echter niet als een probleem. Het valt mee met het water. Wel heb ik moeite om mijn boot op koers te houden. Mijn punt waait steeds weg van de wind waardoor ik steeds correctieslagen moet maken. Hier communiceren we niet goed. 

Marijn: ik heb het gevoel dat René niet zo lekker in zijn boot zit. Vraag later of zijn skeg niet een beetje uitstaat, omdat het schuifje niet helemaal naar voren zit, hij laat zien dat dat niet het geval is.  

Op zo’n anderhalve kilometer van Pampus, ca. 14:30u, komt er een ferme bui over met veel wind (schatting en weerrapporten geven 8 à 9 bft aan). 

René: Ik probeerde mijn kajak tegen de wind in te sturen maar kreeg geen controle en zag dat ik enorm aan het verlijeren was waardoor ons doel niet bereikt zou worden. Ik hoopte dat het front snel over zou zijn, maar die bleef aanhouden. Ik probeerde contact met Marijn te zoeken om strategie te bepalen. Hij zat iets hoger aan de wind. Op dat moment sloeg ik om. Ik kwam gelijk uit mijn kajak en verloor het contact met mijn boot. De kajak werd onmiddellijk door de wind opgepakt en dreef snel bij me vandaan. 

Marijn: Ik voer bovenwinds van René. Tijdens de passerende bui moesten we ons klein maken en de peddel goed vasthouden. Ik zag René omslaan en zijn kajak wegwaaien. In een snelle beslissing voer ik op René af, zijn kajak ligt achter hem. Toen ik bij René was en één poging wilde doen voor zijn kajak, sloeg ik ook om. Ik deed een enkele poging tot eskimoteren, maar stapte toen snel uit. Er zat flink wat spanning in mijn lichaam en mijn hartslag was duidelijk verhoogd.

René: Ik lag iets toen bovenwinds van Marijn in het water en probeerde naar hem en zijn kajak te zwemmen. Marijn stak zijn peddel uit die ik kon grijpen. Even later hingen we beiden aan de kajak van Marijn. 

Marijn: We keken elkaar even aan en begrepen dat de situatie heel ernstig was. René zegt me een noodoproep te doen. Ik zet mijn marifoon op kanaal 16 en doe enkele oproepen. Er volgt geen gehoor.

René: Ondertussen lag ik al zo’n 10 minuten in het water en voelde me afkoelen. Met name mijn handen waren erg koud. Het kostte moeite om mijn marifoon aan te zetten.

Marijn: Ik doe nog een poging in mijn kajak te komen, welke mislukt. René probeert ook een oproep te doen, maar dat lukt hem niet door koude handen. Ik probeer met zijn marifoon een oproep te doen, maar dat gaat erg onhandig, ik wil terug in mijn boot. 

René: Na de noodoproepen deed Marijn een poging om terug te komen in zijn kajak door middel van een re-entry rol. Dat mislukte. Vervolgens deed hij een poging om via zijn achterdek in de kajak te komen. Ook dat mislukte. Op dat moment hing ik aan de voorpunt. 

Marijn: Toen de oproep op René zijn marifoon niet lukte, wilde ik zelf de situatie verbeteren. Ik nam wat rust om mijn ademhaling en hartslag te verlagen en wilde een poging wagen terug in mijn kajak te komen met René aan de achterzijde van mijn kajak. 

René: Achterop kon ik de kajak makkelijker stabiliseren door aan beide kanten aan de deklijnen te hangen. Nu kwam Marijn terug in zijn kajak. Hij deed snel zijn spatzeil dicht. Er zat behoorlijk wat water in zijn kuip, maar tijd om te pompen was er niet.

Marijn: Ik vaar richting Pampus met de wind en golven van rechts. Ik vraag René op mijn achterdek te klimmen en laag te blijven. René doet dat, maar ik merk dat het te veel instabiliteit geeft en vraag hem weer af te stappen.

René: Daarom ben ik aan zijn kajak gaan hangen met mijn hoofd net naast de achterkant van de kajak. Daardoor lag ik bijna volledig in het water. Marijn is op volle kracht terug gaan koersen richting Pampus. Al die tijd lag ik in het koude water en voelde dat er water in mijn droogpak zat maar kon niet benoemen waar het water precies binnen kwam. Ook bemerkte ik dat ik onderkoeld aan het raken was. In de eerste instantie kon ik met mijn benen nog meezwemmen maar al snel begonnen mijn benen te verkrampen. 

Marijn: Voor mijn gevoel was de situatie enigszins onder controle zolang we richting Pampus gingen en ik overeind bleef. Ik hoopte aan te kunnen landen, en zo niet in de luwte achter het eiland te komen. Zo nu en dan kijk ik even achterom naar René. Vooral probeer ik hem erbij te houden met opbeurende opmerkingen, maar ook mezelf moed in te praten. Het was moeilijk om zo weinig feedback te krijgen van René.

René: Van communicatie was geen sprake meer. Het lukte me niet er veel uit te krijgen en ik was vooral met mezelf bezig. Om bij te blijven ben ik me volledig gaan focussen op mijn ademhaling. Zolang die maar aan de gang bleef was het goed. Ook heb ik mijn handen goed onder de deklijnen doorgestoken om maar niet los te raken. Alles in mij stond in de overlevingsstand. 

René: We bereikten Pampus en landden ergens aan de westkant tegen het talud. Marijn sloeg bij het uitstappen om en probeerde terwijl hij met zichzelf en zijn kajak bezig was ook nog een oog op mij te houden. Ondertussen strompelde ik naar de kant. Opgelucht maar niet erg meer bij mijn positieven. Als snel stond Marijn naast me om me te ondersteunen. We waren precies bij een stel bramenstruiken aangeland. Daar moesten we doorheen. Toen we die achter ons hadden ben ik op de grond gaan liggen. Marijn heeft nog zijn zwemvest gegeven voor wat extra warmte en is snel hulp gaan halen.

Marijn: Ik land schuin op Pampus aan, zodat René aan de rechterkant van mijn kajak richting wal kan gaan met de wind op de driehoek van mijn kajak en het talud. Als me dat te lang duurt, verlaat ik mijn kajak om te kunnen helpen. Het is er best onrustig, en ik moet eerst mijzelf op mijn voeten zien te krijgen voordat ik René kan helpen. Ik zie hem zelfstandig naar de kant gaan. Als we beiden aan wal zijn, kan ik het niet laten om mijn opluchting met René te delen, maar merk dat René daar niet mee bezig is. Ik heb René snel mijn zwemvest gegeven en ben naar het restaurant van Pampus gerend. Daar heb ik aangegeven dat mijn vaarmaat onderkoeld is, er om hulp gebeld moet worden en we isolatiedekens nodig hebben. Het team van Pampus verzamelt razendsnel de EHBO kist en fleece dekens. Binnen 2 minuten zijn we terug bij René. We wikkelen hem zo goed als het lukt in, maar er staat best wat wind. Eén van de mensen van Pampus realiseert zich dat ze een brancard hebben, welke snel gehaald wordt. Met zo’n 5 personen tillen we René naar boven, de hal van het eerste gebouw in. 

René: Vanaf het moment dat ik buiten lag, kan ik me alleen flarden herinneren. Er waren mensen van het team Pampus bezig me in dekens te wikkelen. Marijn zette iets op mijn hoofd. Met name mijn voeten voelden erg koud. Marijn voelde dat de sokken van het droogpak vol water zaten en vroeg of hij deze open mocht snijden. Hier kon ik met veel moeite bevestigend op antwoorden. Er werden me steeds dingen gevraagd zoals bijvoorbeeld mijn geboortedatum. Het lukte me niet om er meer dan een enkel woord uit te krijgen. De dekens gaven onvoldoende warmte. Ook stond er veel wind op de plek. Ik voelde me niet echt koud en was mentaal ver weg. 

René: Mijn vervoer naar de bebouwing kan ik me maar matig herinneren. Even later werd ik binnen gebracht en in een halletje gelegd. Binnen begon ik heftig te trillen. Er kwamen meer dekens en ook een kacheltje. Ik hoorde iemand zeggen dat dat een goed teken was. Dat bedacht ik zelf ook. Het rillen was heftig en duurde voor mijn gevoel erg lang.

Marijn: Op een gegeven moment kwamen er mensen van de reddingsdienst Naarden bij. We hebben René vanaf het begin enkele keren opnieuw uitgekleed en ingepakt. Hij is bij bewustzijn, maar veel meer ook niet, we zijn daardoor erg voorzichtig met beweging. Er komt kleur terug in het gezicht. Dan het zwemvest uit en later ook het droogpak en onderpak. Er wordt gezocht naar een thermometer maar die blijkt niet aanwezig. Er wordt een helikopter van de kustwacht bijgehaald, omdat transport over water niet verantwoord wordt geacht. 

René: Op een gegeven moment arriveerde de helikopter van de kustwacht. Een van de hulpverleners van de kustwacht nam mijn temperatuur op. 33°C hoor ik zeggen. Dat is laag besef ik. Met de helikopter wordt ik naar het ziekenhuis in Alkmaar gebracht. Daar ben ik snel weer op temperatuur en mag ik naar een paar uur alweer naar huis.

Terugblik en evaluatie

Deze gebeurtenis heeft veel bij ons en onze omgeving losgemaakt. Beiden hebben we keer op keer het hele avontuur opnieuw doorlopen. Dat hebben we voor onszelf gedaan, samen en ook met anderen. Dat was nuttig om alles goed te kunnen verwerken, maar ook om er lering uit te kunnen trekken. Lering voor onszelf en lering voor andere kajakkers. Zodat kajakken een veilige sport blijft. 

Voorafgaand incident

Achteraf kunnen we stellen dat er tijdens de tocht veel momenten waren waarop we anders hadden kunnen en moeten beslissen. Veel is gebeurd op intuïtie en ervaring. Voorbeelden van vragen die we onszelf na afloop stellen zijn:
Waarom zijn we gaan varen in deze omstandigheden? Waarom lukte het rollen niet? Waarom heb ik mijn boot niet onmiddellijk vastgegrepen? Waarom lukte het niet om niet om mijn boot op koers te houden, was het mijn techniek of had ik anders moeten laden? Had ik niet eerst de boot van René moeten gaan halen voordat ik me over hem ontfermde? Waarom kon ik niet varen met René op het achterdek, etc… Op een deel van deze vragen hebben we antwoord kunnen vinden. Andere vragen zullen onbeantwoord blijven. Antwoorden en advies van derden was ook niet altijd eenduidig. Het is maar wie je erover spreekt.

Belangrijk leerpunt is dat we deze tocht gevaren hebben als een routinetocht in de eigen achtertuin, terwijl we door de omstandigheden veel alerter hadden moeten zijn. Na de lunch hadden we goed in de gaten dat het weer aan het omslaan was. Hier hadden we een overlegmoment in moeten bouwen om het weerbericht en de verwachtingen door te nemen en samen op grond daarvan een beslissing maken over het vervolg. We hadden op Pampus kunnen afwachten, wat achteraf de verstandigste keus was geweest. Dat hebben we niet gedaan en we zijn na een blik op het water gewoon ingestapt, vertrouwend op onszelf en ook op onze visuele waarnemingen van dat moment.

Tijdens incident

Het is niet precies te achterhalen hoeveel tijd is verstreken tussen kapseizen en aanlanden op Pampus, vermoedelijk is dit ca. 30 minuten geweest. 

Een ander belangrijk leermoment was dat onze noodoproepen op kanaal 16 niet werden beantwoord. Tijdens een evaluatie met de KNRM leerden we dat de dichtstbijzijnde antenne redelijk ver van het Markermeer staat. Voor deze vaste stations is het bereik van onze handmarifoons dan niet toereikend. Als tip werd gegeven om op het IJmeer/Markermeer kanaal 10 te gebruiken, omdat veel scheepvaart niet kanaal 16 uitgeluisterd.

Ander signaleringsmateriaal hadden we niet ter hand. Telefoons en vuurpijl zaten in de kajaks. In het vervolg zullen we deze in onze zwemvesten dragen. Telefoon binnen handbereik hebben als back up voor marifoons. Met bijv. de KNRM Help app open op de telefoon kun je dan snel een oproep doen. 


Wat opviel was dat ondanks onze goede kleding van droogpak met fleece onderpak en hoofdbedekking, we beiden in het water (van 6°C) snel afkoelden en de fijne motoriek afnam. Ook in de winterperiode vaker bij een tocht het water ingaan of rollen dus, ook wanneer je je liever snel droog omkleed. 

Er zat water in het droogpak van René. Waarschijnlijk is dat via de manchetten binnengekomen. Doordat hij langere tijd horizontaal in het water heeft gelegen zou dat goed kunnen. Het is niet meer na te gaan of er wellicht ook een rits (gedeeltelijk) heeft open gestaan. Belangrijke les hieruit is om altijd je (eigen) droogpak te controleren voordat je het water op gaat. Zoals je bij sportklimmen de keten van het touw en karabiners doorloopt. Ook om je materiaal te testen vaak natte oefeningen doen.

Als laatste hebben we besproken of het vastmaken van de peddel en/of kajak aan ons lichaam de situatie beter had gemaakt. Daar kunnen we op dit moment geen zinnige uitspraak over doen. Achteraf lijkt een verbintenis tussen de kajak van René en hemzelf zeer gunstig, maar een verbintenis tussen de kajak van Marijn en hemzelf zou de situatie mogelijk niet geholpen hebben.

Afsluitend willen we de redders van team Pampus, reddingsbrigade Naarden (https://reddingsbrigadenaarden.nl/) & KNRM Huizen en Blaricum (https://www.knrm.nl/reddingstations/huizen) en de Waterhulpdienst onwijs bedanken voor de gestroomlijnde hulp. De vrijwillige redders van de KNRM en reddingsbrigaden staan 24 uur per dag klaar voor alle mensen op het water. En zij kunnen dit doen door donaties, giften en nalatenschappen.